Full Service in een wereld van specialisten

Ooit gaf het een veilig gevoel. Full Service. Een one-stop-shop. Eén keer winkelen en al je online problemen zijn de wereld uit. In de begindagen van internet voelden we ons veilig bij een Full Service Bureau. Zij zorgden voor het design. Het gedoe aan de achterkant. Wij zorgden voor een beetje content door de corporate brochure online te gooien. En op de een of andere manier kreeg het een plekje op het Groote Wereld Wijde Web. Geen probleem.


Het Full Service Bureau heeft echter een groot probleem.
Vandaag de dag is iedereen een specialist.
En is internet een tikkeltje serieuzer geworden.
Van ‘nice to have’ naar ‘must have’.
En kan het Full Service Bureau daar nog in mee?

Want voor elk aspect van een Full Service Bureau is een niche ontstaan van toegewijde specialisten.

Waarom zou je, je beperken tot de mogelijkheden van het bureau als je voor elk aspect de beste persoon kunt vinden?
Een vakidioot die niets beter te doen heeft, dan de hele dag bezig zijn met zijn of haar vak?
Een ZZP-er die maar één focus heeft – zijn of haar niche.
En bovendien een marginale overhead.
Computer op zolder. Klaar.

Het voordeel blijft natuurlijk het gemak.
In de basis geloof ik in de Full Service belofte.
Ik ben zelf toeleverancier van Full Service Bureaus en heb vaak genoeg aan de kant van de klant gezeten.
Eén gesprek met een consultant en het interne balletje gaat rollen.
Planning in de gaten houden.
Kwaliteitscontrole tussendoor.
En live met die website. We zien de factuur wel komen. Heerlijk!

Ik chargeer natuurlijk, maar toch voorzie ik een sombere toekomst voor de Full Service Belofte.

In een wereld waar iedereen met iedereen verbonden is, kent iemand altijd wel iemand die het beter kan dan jouw Full Service Bureau.
En ach die gun je toch ook wat business.
Vaak zijn ze ook heel wat sneller, want ze hebben wat te bewijzen die éénpitters.
Ze hebben geen structuren.
Geen openingstijden.
Geen gedwongen vrije dagen.
Geen pappa-dag.
Geen eindeloze vergaderingen.
Geen overhead.

En dan heb ik het nog niet eens over het steeds verder ontwikkelende online landschap.
Kun je daar als bureau allemaal mensen voor aannemen?
Want naast de website 1.0 wil een klant vaak ook Iets met Social Media.
En dat PR 2.0 klink ook wel leuk.
Kun je even wat Engagement bij elkaar trommelen?
Doe eens een Appje.
Laat ons eens viral gaan.
Oh trouwens… Kan dit ook mobile?

Blijft de klant bij de One Stop Shop… of gaat hij online shoppen?

Wat doe je om Full Service te blijven?
Bijscholen?
Inkopen?
Netwerken?
Achter de feiten aanhollen?

Full-service…
One stop shop…
Hoe lang nog?
Zeg het maar.

Brainwave: naar een Immersive Mediamix

Total Immersion model

















Een idee waar ik al langer mee loop te stoeien, maar waar ik niet verder mee kom. Daarom nu even in een plaatje. Moeten we niet ophouden met denken over content en channels? Moeten we gaan denken aan een totaalbeleving? Aan onderdompeling in Brand Values? Moeten we op basis daarvan kijken naar een Immersive Mediamix?

Nog niet uitgewerkt, maar ik ben benieuwd of het iets raakt. 

Volgens mij zitten we namelijk vast in een eilandjescultuur van verschillende communicatiekanalen. Terwijl het voor de gebruiker van communicatie steeds logischer is dat alles in elkaar grijpt. Offline, online, mobile, virtueel en real life lopen volledig door elkaar in de consumptie van communicatie en media. Moeten we in ons denken als communicatiemensen niet hierop inspelen door af te stappen van de eilandjes en te kijken naar The Bigger Picture?

In mijn ogen bestaat uit alle content uit drie bestanddelen:
Tekst, beeld en geluid. We moeten ons concept en de waarden van onze brand vertalen naar Tekst, Beeld en Geluid.
Vervolgens kijken hoe we hiermee een ervaring kunnen maken. Een Experience.

Deze Experience gaat verder dan het fabriceren van content of reclame, maar je kijkt naar iets waarin je de klant onderdompelt. Om de Experience kans van slagen te geven zullen we moeten kijken naar de mogelijkheden van Online, Offline, Mobiel en Real Life. Met andere woorden kunnen we een totaalbeleving rond een merk creëren?

Het doel is iets te maken – een concept – dat op verschillende niveaus aansprekend is. En zo aansprekend dat het als natuurlijk zijn weg vind naar Social Media en Viral Status. Dit kan dus Guerilla Marketing zijn, maar ook een volledige campagne op online, Social Media, Mobile en in je bricks omgeving.

Centraal staat het concept.
Het concept is al de uitvoering.
De vertaalslag naar content.
En de content naar de channels.
Maar dan vanaf het begin met de totale Mediamix als focus in plaats van de afzonderlijke onderdelen?

Kun je vandaag de dag nog anders willen dan een Immersive Mediamix?

Wordt het tijd voor Slowcial Media?

We bevinden ons op een medium waar afleiding gegarandeerd is. Wanneer je dit leest op een mobiel apparaat mag ik blij zijn als je het al redt tot het einde van deze regel. De aandacht waarmee we informatie tot ons nemen, is in mijn ogen drastisch afgenomen. Ik scan. Maar echt lezen? Nou nee, daarvoor is de stroom te constant en het aanbod te groot. En toch zet het me aan het denken: “Wordt het niet eens tijd voor Slowcial Media?” 

We leven in de Realtime Revolutie. Online en het echte leven staan één op één. Het gebeurt NU. En NU. En NU. Twitter is het nieuws voor. Vrienden vertellen wat ze doen op Facebook en niet meer persoonlijk. De notificaties rinkelen de hele dag door. En het staat niet stil. Always on. 
Wishfulfillment 
Voor elke actie kun je een instant reactie verwachten. Deze reactie prikkelt onze hersenen dusdanig dat het veel lijkt op verslaving. Maar wat gebeurt er voorbij het Instant Wishfulfillment-moment? Hoeveel van al die informatie nemen we tot ons op een manier dat we er anders van gaan denken? Kunnen we gas terugnemen? 
Andere realiteit 
Soms lees je een boek waardoor je anders kijkt naar je vak of naar de wereld. Ik heb zeker de nodige boeken gelezen waarvan ik dacht: “Wow wat een idee!” Een boek waar je vol van bent, waar je van overloopt. 
Wanneer was dit voor het laatst het geval bij een blog? 
Wanneer opende een tweet écht jouw ogen? 
Wanneer liet een statusupdate je een andere realiteit zien? 
Honger, honger, honger 
We hebben een honger naar informatie. Maar staat dit gelijk aan een honger naar kennis? 
We hebben een honger naar interactie. Maar staat dit gelijk aan menselijk contact? 
We hebben een honger naar links en tweets. Maar lees je al die informatie of scan je? 
We hebben instant toegang tot alle kennis van de mensheid. Maar heb jij het gevoel dat je hierdoor slimmer wordt? 
Zappen en klikken 
Ik weet het nog niet zo zeker. We hebben alles, maar we zappen. Het tempo ligt hoog en we willen niets missen. We klikken ons een ongeluk, maar we lezen weinig artikelen van voor tot achter uit. Daarvoor zit de afleiding te veel ingebakken in dit medium en daarvoor is onze aandachtsspanne te kort. Als je het ene leest, mis je het andere. We rennen achter onze eigen staarten aan. 
84 dagen muziek 
Laat ik dit toelichten met een voorbeeld uit de praktijk. Ooit had ik een iPod. Deze iPod bevatte muziek voor 84 dagen. Ik herhaal 84 DAGEN. Dus dan kun je wel een tijdje vooruit, zou je zeggen. Maar wat deed ik? Ik zapte door de nummers heen. Zette hem op shuffle en hoorde niets wat ik dat moment wou horen. “Wat heb ik een slechte muziek”, dacht ik. Of had ik alleen last van slechte aandacht? 
Omslachtig luisteren 
Nu luister ik naar vinyl. En iedereen weet: van alle manieren om van muziek te genieten, is het opzetten van een plaat wel de meest omslachtige. Je moet de plaat voorzichtig uit de hoes halen. De plaat schoonmaken en afstoffen. De naald schoonmaken en deze netjes op de plaat zetten. Je kunt alleen thuis naar een plaat luisteren. Maar door de omslachtigheid van deze handelingen heb ik iets teruggevonden: aandacht. Ik luister aandachtiger, want voor één nummer is het de moeite niet waard al die handelingen te doorstaan. Ik luister de hele plaat. De mogelijkheid tot zappen is me ontnomen. En daar ben ik blij om. 
Slowcial Media 
Ik mis dergelijke aandacht online, dus ga ik voor Slowcial Media. Ik lees niet alles meer. Ik reageer niet op elk ding waarin ik voorkom. Ik ga op zoek naar het vinyl in een zee van MP3’s. Ik schoon mijn tijdlijn op. Ik kijk goed welk platform ik wil houden in mijn leven en welke ik gedag zeg. Ik breng mijn hoeveelheid nieuwsbrieven terug. Minimaliseer mijn RSS-feeds. En ik neem mezelf voor minder blogs te lezen, zodat ik aan het einde ook echt kan zeggen: “Deze blogs heb ik goed gelezen en met volledige aandacht. Dit vind ik het delen waard.” 
Rustige tijdlijn 
Want het werkt natuurlijk ook de andere kant op. Waarom zou ik jullie bestoken met blogs die ik zelf niet eens volledig heb gelezen? Hoeveel rustiger wordt de tijdlijn als we voor onszelf een kwaliteitseis aan elke tweet hangen? Natuurlijk mag er ruimte zijn voor nonsense, dat is gedeeltelijk de aantrekkingskracht van Twitter, maar een iets kritischer blik kan geen kwaad geloof ik. Take it easy. Take it slow. Luister naar vinyl.
Doorplaatsing van mijn blog op 42bis.nl: http://www.42bis.nl/2012/05/wordt-het-tijd-voor-slowcial-media/

Copywriting: het grootste gevaar van de gevaarlijke gevaren

Elke copywriter heeft één belangrijke valkuil. Eén blinde vlek. Eén groot gemis waarvoor je bang zou moeten zijn. Een groot, gruwelijk gevaar dat zorgt voor falende teksten, mislukte campagnes en beledigende communicatie. Het gevaar beperkt zich namelijk niet tot het ambacht van de mooischrijverij. Nee, nee. Eigenlijk ligt het voor iedereen die bezig is met communicatie constant op de loer…

Wachtend om toe te slaan. En te zorgen dat je de plank toch wel zo afschuwelijk mis slaat.
Het grootste gevaar is: 

Uitgaan van je eigen referentiekader.
Iedereen is toch online?
Iedereen heeft toch een mobiel?
Iedereen zit toch op Social Media?
Iedereen is toch lid van Facebook?
Iedereen wil toch die funky app?
Iedereen wil deze coole content toch delen?
Natuurlijk is dat zo in je Marcom Hipster Always Online Ultraverse
Maar dat is jouw referentiekader. 
Het geheel van gewoonten, regels en normen waarnaar jij je richt.
Jouw werkelijkheid. 
Komt dit vaak voor? Trappen we vaak in de valkuil van het eigen referentiekader?

Eindeloos vaak.
Dat begrijpt iedereen toch?
Dat lezen ze toch van begin tot einde?
Dat vinden ze toch allemaal reuze-interessant?
Bij elke discussie die ik heb over inhoud en vorm van communicatie merk ik dat ik moet uitwijken om niet in deze valkuil te stappen. 
Het voelt namelijk wel zo veilig. Je weet waar je aan toe bent. 
In jouw werkelijkheid.
Maar dat maakt geen goede copywriter.
En dat maakt geen goede communicatie.
En dat maakt geen geslaagde campagne.
Wat communicatie wel laat slagen, is je eigen referentiekader los te laten.
En te denken vanuit je doelgroep.
Klinkt simpel. Maar het vergt waakzaamheid. 
Telkens als je te makkelijk de aanname doet: Iedereen…
Check dan even je referentiekader. 
Want negen van de tien keer is Iedereen niet groter dan jij en je vrienden. 

Social Media: weet jij nog waarvoor je het allemaal doet?

In een gezelschap van mensen die willen opvallen, is het erg opvallend als je niet probeert op te vallen.

Gerd de Ley
Vlaams schrijver

Even terug. Terug naar de basis. Ik vind mezelf niet zo leuk de laatste tijd. Zeker online niet. Zeker niet in de Sociale Media. Ik kijk naar mijn Twitter. Ik kijk naar mijn GooglePlus. Ik kijk naar mijn Pinterest. En ik vraag me af. Wie is die persoon? Ben ik dat? Ben ik echt zo veel gaan geloven in mijn eigen sprookje? Deel ik mijn kennis of duw ik mijn kennis? Wie IS dat?

Als je blindelings je marketing in de timeline duwt en geen oog hebt voor mensen… 
Dan zijn deze vragen niet voor jou. 
Maar als er een mens aan de andere kant zit…. Misschien dat je er iets mee kunt.
Geloof jij in je eigen sprookje? 
Ben jij je image? 
Weet je nog waarvoor je het allemaal doet? 
Hoeveel is nog authentiek?
Ben je jezelf soms kwijt?
Wie zie je in de spiegel?
Ben je dit ook online?
Is je Tweet jouw mening?
Is je update wat je werkelijk op dat moment doet?
Lees je alles wat je deelt?
Vind je alles even goed wat je deelt?
Is Brand belangrijker geworden dan Personal?
Is gezien worden belangrijker geworden dan zien?
Hebben de tools ons overgenomen?
Luister je nog wel eens? 
Echt?
Geconcentreerd?
Met aandacht?
Gaat het om kwantiteit?
Moet je elke dag iets?
Of gaat het om kwaliteit?
Geeft Social je stress?
Ben je ooit onzeker?
Hoeveel laat je van jezelf zien?
Ben je bezig met Media of echt met Social?
Ik ga even een stapje terug doen. 
Even opnieuw ontdekken wat ik nou wil met dit prachtige gegeven.
Social Media heeft veel in zich, maar waar het nu naartoe gaat… 
ik weet het niet.

De Social Media Politie – dat mag niet!

Ik had het natuurlijk kunnen verwachten. En ik was er ook wel een beetje klaar voor. Schrijf een blog over automatisering van content en je krijgt een tik op de vingers van de Social Media Politie (SMP). Dat mag niet hoor! Dat is niet Social! Zo doen we dat niet! Het is een beetje een running gag geworden, maar wat is eigenlijk de Social Media Politie? 


De Social Media Politie is een selecte groep Zelfbenoemde Social Media Experts (ZSME -lees als SaysMe!) die het op zich heeft genomen Social Media te beschermen van alles wat niet past binnen wat Social Media zou moeten zijn volgens de mening en strikte regels van de Zelfbenoemde Social Media Experts.

???

Volgens hun eigen bescheiden mening tenminste.

Want gelukkig hebben ze de regels alvast bepaald.
Dat kunnen zij. Zij zijn goed. Zij zijn onderdeel van de Orde van ZSME – SaysMe!

En die regels hangen grofweg ergens tussen Netetiquette, de Bijbel en hun al jaren in ontwikkeling zijnde Managementboekje.

Met ongeveer dezelfde gevolgen.

Als we merken dat je iets doet en wij vinden dat het niet Social is, dan vallen we je aan.

De Inquisitie is er niets bij.
Holier than Thou!
Guilty – untill you wet your pants crying and promise never to do it again.

Dat kunnen ze omdat ze Zelfbenoemde Experts zijn.


Ik ben de Grote Beschermer van Twitter en ik bepaal. 
En wat jij doet… Nou dat mag niet.
*wijzend en zwaaiend vingertje moet je er zelf even bijdenken*


Het is natuurlijk wel zo handig – De Zelfbenoemde Beschermheer of Vrouw van het gehele Social Media-landschap zijn. Want wie gaat je tegenspreken? Jij hebt immers de SuperGeheime Kennis van de SuperGeheime Werking van Social Media in je mooie hoofd.


Euh nou… ik dus!


Dus hierbij mijn manifesto voor iedereen die niet in de Social Media Politie gelooft:

Do what thou wilt shall be the whole of the Law.

Aleister Crowley.

Ik doe wat ik doe, zoals ik het wil doen.
En neem jezelf alsjeblieft niet zo serieus.

Je invloed gaat ongeveer tot de volgende stroomstoring.


Lifehacking – Stop met zoeken naar Content

Psst… hey pssst. Wil je een geheim horen? Kom wat dichterbij vriend. Ik heb een mooi geheim voor je. Maar de Social Media Politie mag het niet horen. Stil. Stil, vriend. Alleen aan jou ga ik mijn geheim vertellen, maar als de Social Media Politie me komt halen, weet ik dat jij het was… Oké hier is mijn geheim. Je hoeft nooit meer zelf te zoeken naar Content. NOOIT meer.


Wat? Maar jij bent toch van de content en de Social Media enzo?

Jazeker. Maar ook ik heb maar 24 uur in mijn dag.
En ik wil wel relevante onderwerpen blijven bieden.

Dus heb ik gekozen voor automatisering van een paar taken. Waaronder een gezonde stroom content naar mijn Twitter TL.

En ik heb niet de tijd om die zelf allemaal te zoeken… ben je gek!
Daar heb je mensen voor. Of beter gezegd… websites.

Volg deze instructies op en je zit nooit meer zonder content.

Voordeel? Je hebt meer tijd om te reageren op mensen en met hen te babbelen. En dus Sociaal te zijn.

Wat hebben we nodig?
Account bij Google.com.
Account bij IFTTT.com.
Account bij Bufferapp.com.

Fase A: Google Alerts en Google Reader


Stap 1:
Ga naar Google Alerts. http://www.google.com/alerts.
En vul een zoekterm in die past bij jouw expertise.

Stap 2:
Normaal laat je deze sturen naar je e-mailadres. Dat is ook de standaard keuze bij Google Alerts.
Open in plaats daarvan het pulldown menu en kies de mogelijkheid Feed.
Je krijgt nu een RSS-feed van je zoekterm. Klik op Melding Maken.

Stap 3:
Ga naar Google Reader: http://www.google.com/reader
Zoek tussen je abonnementen naar de Feed die je net hebt aangemaakt.
Deze zal tussen je feeds staan als Google Alerts – zoekterm.


Stap 4: 
Open in Google Reader het Pull down menu onder Feedinstellingen
Klik op ‘Details en statistieken weergeven’.
Je krijgt nu de URL van je Google Alerts feed en de stats.
Kopieer de URL van je feed. CTRL-C

Je bent nu klaar met Fase A:

Fase B: IFTTT.com
Stap 1: 
Maak een account aan bij IFTTT.com.
Deze website zorgt voor automatisering van een paar taken.
Snap je eenmaal een beetje hoe het werkt kies dan Create a Task.


Stap 2: 
De website neemt je nu mee door een menu.
If THIS then THAT. Als dit gebeurt. Doe dan dat. Het gegeven is eenvoudig.

Bij if THIS –> kies je voor de mogelijkheid RSS-feed
Vervolgens kies je New Feed item.
Op de volgende pagina kun je, je Feed URL invullen.
Dat is in dit geval dus je Google Alerts Feed URL.

Stap 3:
Nu moeten we nog het Then THAT-deel invullen.
Hier kiezen we voor Twitter Buffer.

Je bent nu klaar met Fase B.

Fase C: Twitter Buffer
Bij Twitter Buffer bufferapp.com kun je eenvoudig een schema samenstellen waarop je Tweets wil laten uitzenden.
Klik hiervoor in de balk boven op Settings.
Je kunt nu kiezen voor de eigen tijdzone en exacte tijdstippen waarop je Tweets uitgaan.
Als alles klopt, loopt je Buffer nu vol met Berichten uit je Alerts op jouw specifieke zoekterm.


Stap 1:
Klik op de link van de Tweet die klaar staat om te kijken of deze aan jouw eisen voldoet. Lees het artikel.

Stap 2:
Delete als het artikel niet aan jouw eisen voldoet.
Of laat Twitter Buffer zijn werk doen als het wel aan je eisen voldoet.
Op het gewenste tijdstip gaat er weer een mooie, up-to-date Tweet uit.

Conclusie:
Op deze manier kun je zorgen dat er altijd iets te Twitteren valt over jouw favoriete onderwerpen.
Het zoekwerk is al gedaan door Google en de rest geautomatiseerd.
Zo heb je meer tijd over om zelf direct te RT-en wat je tegenkomt in je TL en interessant is.
Of met mensen in gesprek te gaan.
Om Sociaal te zijn dus.