De kracht van goedpraten – welk verhaal vertel jij jezelf

Niet elke aankoop is handig. Niet elke aankoop is goed doordacht. Niet elke aankoop zorgt dat we puur technisch gezien in leven blijven en voegt daadwerkelijk iets toe aan ons bestaan. Je hebt er vast wel eens gestaan. Met dat paar schoenen in je handen. Of dat t-shirt. Of die versterker. Superhip. Veel te duur. Heb je niet echt nodig. Maar je doet het toch…

En dan gaat het stemmetje in je hoofd werken. Want je hebt iets uit te leggen. Welk verhaal vertel jij jezelf? Hoe praat jij je impulsaankoop goed?

De zwarte doos

Voor we verder gaan… Ik ben een hifi-nerd. Ik besteed veel tijd aan het perfectioneren van ‘mijn geluid’. Daar word ik blij van. Dat is mijn hobby. Maar het is wel een hobby die vraagt om veel goedpraten. Want leg maar eens uit dat die zwarte doos die je nu weer het huis in komt sjouwen voor ‘een verbetering in het hoog gaat zorgen’. En dat, dat voorop staand belangrijk is. En dat die ‘verbetering in het hoog’ toch echt wel vierhonderd euro waard was.

Dan moet je heel wat goedpraten. Op reguliere basis.

Goedpraten voor jezelf

Je moet je aankoop goedpraten voor de mensen om je heen. Maar in eerste instantie moet je, je explosie van hebberigheid goedpraten voor jezelf. Want is ‘een verbetering in het hoog’ mij wel vierhonderd euro waard? Blijkbaar wel. Heb ik het geld? Kan ik het met een goed geweten uitgeven? Is het nou echt nodig om dit te doen? Is de te verwachten hoeveelheid die ik moet gaan goedpraten in balans met de opbrengst? Kortom… Is het, het allemaal waard?

De monoloog in het hoofd is begonnen.

Goedpraten voor je omgeving

Heb je eindelijk een schoon geweten, dan komt het moment dat je het moet goedpraten voor je omgeving. Ik ben er heel blij mee, maar hoe leg ik dit uit aan mijn geliefde die met weer een nieuwe zwarte doos in huis moet leven? Aan familie die het allemaal maar onzin vindt? Aan vrienden die het ergens wel begrijpen, maar er nooit zoveel geld aan uit zouden geven? Hoe ga ik hen overtuigen dat ik niet gek ben?

Goedpraten voor gelijken

Maar de toehoorders zijn niet altijd tegen ons. We praten onze aankoop ook goed aan andere nerds. Want goedpraten doen we ook voor mensen die de aankoop snappen. We checken alleen even met gelijkgestemden. Ik heb er toch echt wel goed aan gedaan hé.
Ja je hebt er goed aan gedaan. Luister maar naar die verbetering in het hoog.
Ja dat dacht ik dus ook.
Nee goed gedaan hoor jongen. Chapeau.
Ik heb munitie voor de rest. Want mensen snappen mijn aankoop en bevestigen me. Het grote goedpraten is nu echt goed begonnen.

Veel bedrijven weten dat we goedpraten. Eerst in ons hoofd. Voor onszelf. Daarna voor onze omgeving. We rationaliseren onze aankoop. Als het eigenlijk al te laat is. Natuurlijk was het pure emotie. En hebberigheid die zorgde dat ik als een wilde die winkel binnenstormde al gillend Neem al mijn geld, want ik MOET dat ding hebben. Heb ik het nodig? Blijf ik er door in leven? Vult het mijn maag als ik honger heb? Nee, maar ik MOET het hebben.

Hoe zetten we Goedpraten in?

Ten eerste – Goedpraten heeft nooit iets te maken met de functionele waarde van het ding zelf.

Een auto brengt je van A naar B. Maar een Audi zegt iets over hoe je in het leven staat. Evenals een kekke Mini of een leuke Smart. Of een dikke Mercedes. Vier wielen, een motor en een stuur. Een oude tweedehands auto doet het ook goed…

Alles wat er om een auto heen gebeurt, is goedpraten. Het milieu. Rijcomfort. Kilometers per liter. Van nul tot honderd in zes seconden. PK’s. Allemaal goedpraten.

De autoverkoper geeft je munitie. We helpen je om je case op te bouwen. Zodat jij straks kunt gaan goedpraten. Een auto brengt van je A naar B. Goedpraten brengt je naar de autohemel.

Ten tweede – Goedpraten is rationeel en emotioneel tegelijk.

De emotie heeft ons even te pakken gekregen en we lopen naar buiten met onze nieuwste aankoop. Glimmend van trots. Wat een mooie deal! En dan slaat de ratio toe. Ja ik moest het gewoon doen. Het was nu of nooit. Het was in de aanbieding. We kijken of we rationeel goed kunnen praten wat we emotioneel hebben gedaan.

Maar dat rationele kan ook emotioneel zijn. Ik zag ze en was direct verliefd – wil je nog wel eens horen op een terrasje. Nou meid, gelijk heb je. Ik ben het toch ook waard? Ja hoor meid, goed gedaan.

Emotioneel. Rationeel. Zorg voor munitie! We moeten onze aankoop verdedigen tegenover meerdere doelgroepen. Soms moeten we spelen op emotie. Soms op ratio. Geef de lezer de munitie. Help ze goedpraten.

Ten derde – Goedpraten zit hem in de details.

Waarom zijn die schoenen vijfhonderd euro? Nou ze zijn handgemaakt door een klein Italiaans mannetje in de heuvels van Sicilië. Hij gebruikt alleen het leer van koeien die op een dieet van gras en weidebloemen leven en nooit stress hebben. Geen idee of zulke schoenen bestaan, maar goedpraten is als een anekdote. Hoe meer details hoe beter. Of ze lekker lopen is totaal irrelevant. Ze zijn mooi.

Daarom staat een brochure altijd lekker vol met zulke opmerkingen. Persoonlijk, handgemaakt. Ja dan moet je ze wel hebben. En neem je de pijn in je tenen voor lief. En de pijn in je portemonnee… Welke pijn?

Conclusie

Heb je een mooi product? Een product dat een bepaalde factor van hebberigheid in zich draagt? Zet dan je content in om je klant te helpen met goedpraten. Verkoop je een alledaags product of een dienst dan zul je hier minder gebruik van kunnen maken. Maar help je klant bij al die mooie momenten van onnozelheid. Help ze goedpraten. Geef ze munitie. Sta aan hun kant en ondersteun ze. Jij bent het waard. Jij mag dit doen. Doe het. Doe het nu! En later kijken we wel hoe we met onszelf in het reine komen.

Gaat Social Media kapot aan grappen en katten?

Misschien ben ik een zeur. Dat kan. Misschien heb ik het een beetje druk. Dat is ook waar. Misschien begin ik asociale trekjes te vertonen…  Meh. Maar de laatste tijd heb ik steeds meer last van het feit dat Social Media me ergernis oplevert. Ernstige ergernis. Met als gevolg dat ik liever een platform gedag zeg dan er nog langer tijd aan te besteden. Mijn irritatie? 

We verspillen zoveel potentieel. 

Aan onzin. 



Ik ben altijd wel nieuwsgierig  geweest naar Social Media. Genoeg om er veel tijd in te steken. Genoeg om me redelijk snel op nieuwe platformen aan te melden. Uit nieuwsgierigheid. Kijken hoe het werkt. Wat beloven ze? En werkt het?

Genoeg om me er zorgen over te maken.

Ik heb me altijd genoeg verdiept in het hele gebeuren om er een redelijk advies over te geven, maar kwam er ook achter dat ik liever het werk over laat aan de mensen die Social Media-experts zijn… Copy is mijn ding, doe jij je Social Media-trucje.

Ik zat op Myspace.
Ik zat op Hyves.
Ik zat op Facebook.
Om maar wat te noemen.
Ik schijn ergens nog wel wat accounts te hebben voor andere platforms… We missen je. Het zal wel.

Allemaal heb ik ze redelijk eenvoudig gedag gezegd.
En als het zo doorgaat vrees ik dat LinkedIn en GooglePlus binnenkort ook sneuvelen.

Twitter staat nog steeds sterk dankzij het format, maar heeft ook zo zijn kuren. Hoe lang dat nog duurt…
En ik ben redelijk blij met Pinterest. Serendipiteit en plaatjes. Een supercombinatie, maar dat terzijde.

Het probleem?

  • Gekeuvel. 
  • Kattenfoto’s. 
  • Dezelfde grap keer op keer. 
  • Mensen die bij Goedemorgen-clubjes zitten. 
  • Mensen die foto’s van hun lunch posten.  
  • Gezellige nietszeggende samenraapsels. 
  • Linkdumps.
  • Onzin.

Ik kan er zelf ook aan meedoen. Slap ouwehoeren op Twitter. Er is geen groter genot. Wetende dat je al die mensen die SERIEUS met Social Media bezig zijn, irriteert. I love it.
Personal Branding? My Ass!

Maar wat ik zo mooi vond aan Social Media is een beetje flets geworden.

De goede artikelen. Het delen van kennis met andere vakidioten. Het idee dat je samen aan iets aan het bouwen was… Social Media. De nieuwe manier van communiceren. Echte interactie. Geen aanname meer over de doelgroep, maar contact met de klant. Direct contact.

De eerste tijd was hemels. Elke dag een nieuw inzicht. Een Eureka-moment. Dat al deze mooie kennis zomaar wordt gedeeld! Ik ging met sprongen vooruit in mijn ontwikkeling. Ben heel anders over mijn vak gaan denken. Heb mijn hele manier van denken over klanten aan moeten passen.

En toch… ergens onderweg… is de sleur er in geschoten.

Hoe langer je op Social Media zit, hoe meer volgers je hebt. Lijkt leuk, maar je stelt je ook bloot aan de maatschappij. En al zijn uitwassen. En aangezien ik geen zin heb om een backgroundcheck van elke volger te doen, voeg ik redelijk makkelijk mensen toe. Om vervolgens met de gebakken peren te zitten.

Want voor je het weet, is je timeline vervuild. Met herhalende boodschappen van automatische systemen. Met nietszeggende gezelligheid. Met katten- en hondenfoto’s.

Ik heb zonet even voor de lol geprobeerd mijn Google Plus op te schonen.

Lukt niet.

Ik ken die mensen niet. Ik kan waarde en onzin niet meer van elkaar scheiden.
Wie zijn al die mensen?
Wat dreef me om ze toe te voegen?
Wat willen ze van mij?

Ik heb mijn Facebook opgezegd.
Niet om een statement te maken, het doet wat het moet doen, maar omdat ik moe werd van alle grappen de hele dag.
En dit zijn mijn vrienden en kennissen. Niet eens totale vreemden.
Facebook werd voor mij het blindelings delen van de grap van de dag.
Geen interactie. Geen toegevoegde waarde. Geen wijsheid of inzicht.
Leuk. Delen. Hahaha. LOL.

LinkedIn? Begin een topic en tel af. Binnen een dag staat het vol met Maak kennis met mijn coaching praktijk-antwoorden. Schreeuwende eenpitters die geen antwoord bieden, maar hun diensten proberen te slijten.

Waarin zoek ik de toegevoegde waarde?
Goede artikelen.
Stevige onderbouwde blogposts die nieuwe inzichten brengen.
Een nieuwe visie.

En daarmee komen we op het verspilde potentieel.

Ik vrees voor Social Media en dat gaat me aan het hart.

We hebben de techniek om de beste hersenen binnen een niche samen te brengen en te laten sparren.
We gebruiken het voor – kort samengevat – grappen en katten.
En slechte marketingacties.

Ik vrees voor de geschiedenis.

En in dit jaar ontdekte de mens Social Media. En ze hadden het potentieel om de wereld te veranderen. En ze gooiden al die techniek weg aan… grappen en katten.

Haal ik alle onzin weg? Verwijder ik de Goedemorgen-mensen?

Dan ga ik terug naar de tijd van het Online Forum. Lekker in een niche met andere nerds zeuren over je niche. Kwaliteit. Diepgravend. Wijsheid binnen een zeer kleine marge. Dodelijk saai voor een buitenstaander. Maar dat is ook sleets.
Hoeveel blogposts met top 10 lijstjes over de beste manier om… kun je nog lezen?

Het klinkt me prettig in de oren. Back to basics.

Maar eerlijk gezegd… moet ik al die mensen gaan doorzoeken? Moet ik al mijn timelines gaan opschonen? Waarop moet ik selecteren? Wie blijft? Wie gaat weg? Voegt niets toe, maar heeft wel een groot gevoel voor humor? Of begin ik vanaf nul?

De techniek is geniaal. De potentie ligt er. In de begindagen van mijn adviesdingetjes over Social Media had ik een citaat waarmee ik critici graag om de oren sloeg.

Social Media is only a waste of time, if you use it to waste your time.

Vrienden. Wees eerlijk. We are wasting our time.

Content en de vrees voor het lege

The Horror vacui! The Horror Vacui! 

Horror vacui is Latijn voor de vrees voor het lege.

In de beeldende kunst staat horror vacui voor het verschijnsel dat kunstenaars elk leeg plekje opvullen, bijvoorbeeld met kleine ornamenten.

Ook in de content kennen we een grote vrees voor het lege. We zien een pagina als de enige en ultieme plek om te vertellen over een onderwerp.

En stoppen die pagina dus vol. 


Propvol.

Net als de kunstenaar vullen we het kunstwerk op met kleine ornamenten.

Of onderwerpen die een projectleider interessant vindt.

Of een wethouder.

Of een salespersoon.

Of een marketingpersoon.

Of je baas.

Als. Alles. Er. Maar. Staat!

En de klant?

Die vindt leegte eigenlijk wel prettig.

Want ornamenten zorgen voor afleiding van het kunstwerk.

Ornamenten zorgen voor afleiding van de toptaak.

Omarm de leegte. 

Focus op de taak van je klant. 
Verklaar de oorlog aan ornamenten.